#14

Każdy w nas nosi jakieś obawy, dawne przeżycia, o których chce zapomnieć. Jednak ten mur, który budujemy w sobie pod wpływem jednego przeżycią może zostać zburzony. Wtedy stajemy się bezbronni jak dzieci. Płaczemy, cały nasz żal zostaje wylany. Czasem otwarcie swojej duszy może pomóc w dalszym życiu, ale nie zawsze. Może być tak,że zaufasz komuś niewłaściwemu, a ta osoba słysząc o złej przeszłośći odwróci się. Jest to bolesne, ale nie dzieje się to bez powodu. Kwiat usycha, aby na jego miejscu zasadzić nowy. Tak samo jest z ludźmi. Na miejsce straconego przyjdzie ktoś nowy. Z perspektywy czasu zazwyczaj okazuje się, iż było to coś dobrego. Zmiany są czasem dobre, ale nie mogą być za częste bo wtedy staną się rutyną. 

#13

"Bądźcie szaleni, ale zachowujcie się jak normalni ludzie. Podejmijcie ryzyko bycia odmiennymi, ale nauczcie się to robić, nie zwracając na siebie uwagi. A teraz skupcie się na tej róży i pozwólcie, by objawiło się wasze prawdziwe JA.
- Co to jest prawdziwe JA?
- To kim jesteś, a nie to, co z ciebie uczyniono."

Dzisiejszy post zaczynam cytatem z książki "Weronika postanawia umrzeć". Cytat ten dobrze przedstawia bardzo duży problem świata. Społeczeństwo naciska na każdego z osobna, aby był taki jak nakazują powszechnie przyjete normy. Szczególnie widoczne jest to w grupach społecznych, w których znajdują sie osoby o oddmiennych poglądach. Mniejszość zazwyczaj siedzi cicho ,bo boi sie ,że zostanie wyśmiana przez innych. Niektórz prawdopodobnie już nie wiedzą kim tak naprawde są, jakie jest ich prawdziwe Ja. Szczerze mówiąć też czasem sie nad tym zastanawiam. W szkole jestem silna, próbuje sie nie przejmować, a gdy wracam do domu, rozmawiam z przyjaciółmi, rodzicami. kimkolwiek nagle staje sie kimś zupełnie innym. Nagle potrafie płakać, szczerze sie śmiać, okazywać emocje. Źle jest, że tak sie dzieje. Powinniśmy wciąż być sobą bez wzgledu na sytaucje w jakiej sie znajdziemy. Może warto byłoby spróbować tak przez jeden dzień nie udawać i zobaczyć jak inni na nas zareagują. Na Prawdziwych Nas.

#12

Jak byłam mała to badzo chciałam być ksieżniczką. Marzyłam o ksieciu, który przyjedzie po mnie i zabierze mnie do magicznej krainy, w której ma swój pałac. Tam bym została jego żoną i tworzyłą swoją własną bajke. Pewnie znalazłaby sie jakaś wiedźma, która zakłóciłaby nasze szczeście, ale przecież i tak bym żyła długo i szcześliwie. Każdy z nas tworzy własną bajke. W życiu zazwyczaj nie panuje taki przepych jak na dworze królewskim, ale gdy sie postaramy możemy za pomocą odrobiny wyobraźni i dobrych checi stworzyć własną magiczną kraine. Nawet jeśli spotkamy wiedźme, któą może być każdy proble, to można ją pokonać i życ dalej. Wiem , że dla grupy osób to co pisze jest pustą gadaniną, ale prosze spróbujcie patrzeć na świat troche mniej realistycznie. Może to uczyni wasz świat lepszym, piekniejszym. Nie bójcie sie marzyć, społeczeństwo próbuje to zabić w ludziach i zabija w każdym choć troche, ale jeśli ludzie bedą marzyli to to nigdy nie zaginie. Może kiedyś przyjdzie dzień, w którym ktoś w was to pokocha i wtedy bedziecie najwiekszymi szcześciarami na świecie, bo kochać i być kochanym to dwie najwspanialsze rzeczy na świecie.